wolnosckonie
wolnosckonie.blog.interia.pl
Notki
2007-12-21
 rasy koni:
konie dzielimy w zasadzie na  :
  • zimno krwiste
  • goraco krwiste
  • kuce

 def.konie goraco krwiste
 Konie goracokrwiste sa bardzo sprawne fizycznie, wiec sa wykorzystywane w sporcie konnym i na wyscigach. Rasy te maja przewaznie domieszke pelnej krwi angielskiej. Konie goracokrwsite wystepuja w roznych masciach a nawet w roznych przedzialach wzrostu (150-180 cm w klebie). Sa to konie o bardzo wysokim temperamencie, potrzebuja duzo ruchu i silnej reki. Niekiedy sa bardzo rozbrykane i trudne w prowadzeniu. Pozatym maja wspanialy, plynny ruch i doskonala, zwarta budowe ciala.

    konie zimno krwiste :
Konie Zimnokrwiste sa bardzo silne i masywne. Sluza przede wszytskim do prac rolnych i transportowych, a takze do celow rzeznych. Sa bardzo lagodne i przyjazne. Mimo swej poteznej budowy sa bardzo szybkie, zwinne i ruchliwe. Ich wzrost wacha sie od 140 do 200 cm!!! Natomaist waga przewaznie siega do okolo 1 tony. Konie zimokrwsite charakteryzuja sie bujnym owlosieniem grzywy, ogona oraz nog, gdzie znajduja sie geste szczotki pecinowe.
konie zimno krwiste

kuce:

Kuce to najmniejsza odmiana koni, wykazujaca cechy koni prymitywnych. Kuce na pierwszy rzut oka wydaja sie byc ociezale, lecz jest to mylne stwierdzenie, poniewaz konie te sa bardzo zwawe i sprytne. Ich wzrost wacha sie w granicach 50-145 cm w klebie. Mimo swego malego wzrostu kuce moga byc bardzo niegrzeczne, a nawet nieznosne. Potrafia dotkliwie ugryzc a nawet kopnac. Jednym slowem sa bardzo zlosliwe, ale rowniez zdarzaja sie koniki o bardzo lagodnym usposobieniu.
2007-12-21
  Pierwszy znany przodek konia zyl prawdopodobnie przeszło 40 milionow lat temu, a wiec przed powstaniem gatunku ludzkiego. Skamieniale kosci Hyracotherium znalezione na poludniu Stanow Zjednoczonych Ameryki Polnocnej pozwalaja wnioskowac, ze bylo to zwierze, ktorego wysokosc nie przekraczala 30 cm. Jego przednia konczyna miala cztery palce, tylna trzy. W ciagu kolejnych 15 milionow lat w wyniku ewolucji rozwinał sie Mesohippus i Miohippus. Zwierzeta te byly wieksze i zaopatrzone w lepiej wyksztalcone zeby, przystosowane do gryzienia czesci roslin.



Typy zasiedlajace wymienione obszary ukierunkowaly rozwoj wszystkich wspolczesnych koni. Typ stepowy wlasciwie w niezmienionej formie przetrwal do dzis jako kon Przewalskiego (odkryty przez pulkownika Przewalskiego w 1881 r.). Zwierze to mozemy spotkac w ogrodach zoologicznych, a takze na wolnosci w zachodniej czesci pustyni Gobi. Typ lesny, obejmujacy rasy znacznie ciezsze od poprzednich, wyginal, dajac jednak poczatek wspolczesnym koniom zimnokrwistym. Typ plaskowyzowy byl prawdopodobnie przodkiem naszych koni o lekkiej budowie.
2007-12-18
 pare wyjasnionek

1) Wodze pomocnicze (często ułatwiają pracę z koniem, ale nigdy nie zastąpią ustawienia na pomoce przez subtelnie działającego jeźdźca; dlatego można je stosować tylko okresowo) :

a) Wypinacze - są to wodze przypięte do kółek wędzidła i popręgu po obu bokach konia. Koń jest mocno wypięty, jeśli linia jego nosa cofnięta jest poza pion, a pysk skierowany jest ku piersi. Koń jest luźno wypięty, gdy linia czoła znajduje się przed pionem. Wypinacze przeważnie stosuje się w początkowym okresie nauki jazdy konnej tak długo, aż początkujący jeździec nauczy się balansować. Natomiast w pracy ujeżdżeniowej (poza lonżowaniem), nigdy się konia nie wypina, ponieważ jest to kontakt sztywny i unieruchamiający głowę konia.

***


b) Sztywny wytok - ma on uniemożliwiać koniowi skoczkowi o dużym temperamencie rzucanie głową. Sztywny wytok może zastąpić wypinacze w nauce jazdy. Ponieważ chodzi tu o pojedynczą wodzę przypiętą z jednej strony do popręgu między przednimi nogami konia, a z drugiej do paska od nachrapnika lub w wyjątkowych przypadkach do paska łączącego oba kółka wędzidłowe (tzw. mostka), koń może zginać się na boki.

***


c) Wytok - jest to dwudzielny rzemień przebiegający między przednimi nogami konia i przymocowany jednym końcem do popręgu. Obydwa równej długości paski zakończone są kółkami, przez które przewleka się wodze. Długość wytoku powinna być taka, by przy nabranej wodzy paski te zwisały w kształcie łuku. Jeżeli koń rzuca głową lub podnosi ją zbyt wysoko, wytok ogranicza te ruchy (jednak nie może im zapobiec całkowicie). Wytok nie jest środkiem pomocniczym w ujeżdżaniu. Bywa jednak z pożytkiem stosowany do skoków, biegów myśliwskich oraz u koni porywczych w jeździe terenowej.

***


d) Czarna wodza - >składa się ona z dwu rzemieni długości około 2,75m. Końce rzemieni przypina się z obydwu stron do popręgu, mniej więcej na wysokości kolan jeźdźca, i przeprowadza od środka do zewnątrz przez kółka wędzidłowe do ręki jeźdźca (wodzę prawą przez prawe kółko do prawej ręki, a wodzę lewą przez lewe kółko do lewej ręki; wodza powinna przechodzić gładką stroną skóry przez kółka, gdyż nie powoduje nadmiernego tarcia). Stosowanie czarnej wodzy łączy się z dużym ryzykiem, bo zbyt silnie działająca przygina pysk konia do piersi i dlatego powinni posługiwać się nią tylko tacy jeźdźcy, którzy mają bardzo dobre wyczucie konia stojącego na pomocach. Czarna wodza prowokuje do ganaszowania konia za pomocą ręki bez wypychania go na wodzę, tzn. bez zbierania. Prawidłowo użyta czarna wodza działa (przy jednoczesnym użyciu pomocy popędzających) jedynie przejściowo, dopóki koń usztywnia się w szyi i potylicy lub w ganaszach. Rozluźnienie uzyskuje się przez lekkie wysunięcie zewnętrznej dłoni do przodu i niewielki nacisk na wewnętrzną czarną wodzę. Czarna wodza powinna zatem działać tylko jednostronnie, nigdy obustronnie. Skutek jej działania jest więc również jednostronny. Koń "puszcza" po tej stronie, po której działa czarna wodza. Kiedy koń rozluźni się w obie strony, stosowanie nadal czarnej wodzy mija się z celem. Nie należy jej używać, aby nadać siłą określoną postawę, czy ustawienie koniowi, bo to doprowadzi do oporu zwierzęcia. Jeżeli stosowanie czarnej wodzy nie odnosi skutku już po paru minutach, to znaczy, że nie umiemy się nią posługiwać i lepiej z niej zrezygnować, by nie przysporzyć następnych problemów.

***


e) Czambon - jest również wodzą pomocniczą mającą pokazać koniowi drogę do dołu. Używa się go jednak głównie do lonżowania i może to robić jedynie doświadczony szkoleniowiec. Czambon może być użyteczny w szkoleniu konia skoczka w połączeniu z pracą na koziołkach. Podczas gdy czarna wodza wywiera nacisk na żuchwę konia i zmusza go do ustąpienia w potylicy, czambon działa na brzegi pyska (im koń wyżej unosi głowę, tym większy staje się nacisk). Istotną sprawą jest przy tym, by koń nie był "postawiony na głowie".

***
*** ***
2) Wyposażenie jeźdźca
Strój jeździecki powinien odpowiadać celowi i warunkom, w jakich jest noszony. Na co dzień może być dobrany wg indywidualnych upodobań. Podczas oficjalnych występów obowiązuje jednak strój regulaminowy. Instruktor powinien na to zwracać uwagę i korygować nieprawidłowy ubiór zawodnika. Nakryciem głowy jest zwykle czarny toczek. Melonik i cylinder zdobią jeźdźca biorącego udział w konkursach ujeżdżenia wyższych klas, przy czym cylinder nosi się do długiego fraka obowiązującego w klasie S. Podczas biegów myśliwskich i prób terenowych przypina się do toczka dodatkowo pasek ochronny na brodę, a w crossie obowiązuje kask. Bat ujeżdżeniowy powinien być elastyczny, a górny jego koniec tak gruby, by środek ciężkości znajdował się w ręku jeźdźca (wówczas bat będzie sprężynował). Batem uderza się konia tuż za popręgiem. Uderzenie musi być mocne, krótkie i dobrze wymierzone, ale bez świstu przerażającego konia. Nie można używać bata w złości albo niepewnie, z wahaniem i wyczekiwaniem na reakcję konia. Siłę uderzenia trzeba dobrze wyważyć. Dosiadając konia, bat należy trzymać w lewej ręce, tak by koń go nie dostrzegł. Również siedząc już na koniu, w razie użyczania komuś lub pożyczania od kogoś bata, powinniśmy to robić tak, by koń go nie widział, ponieważ zwykle reaguje spłoszeniem. Bata używa się w następujących okolicznościach: w czasie jazdy na zupełnie nie ujeżdżonym koniu, aby nauczyć go reagowania na popędzające oddziaływanie krzyżem i łydkami, w czasie jazdy na koniu zmanierowanym lub wiszącym na wodzy, nie idącym wystarczająco do przodu od łydki, a także wówczas, gdy koń jest leniwy lub zasłużył na karę. Kiedy koń nie reaguje lub słabo reaguje na nacisk łydek, stosuje się równocześnie krótkie uderzenie batem. Jeżeli uderzymy dopiero po bezskutecznym działaniu łydkami, koń tego nie skojarzy i stanie się tylko bardziej bojaźliwy. Bata nie stosuje się do jazdy w terenie, ani przy skokach przez przeszkody. W tych wypadkach, jeżeli w ogóle jest to niezbędne, używać należy krótkiego palcata długości 60-80 cm. Ostrogi nie powinny być używane przez początkującego, ponieważ nie panuje on dostatecznie nad swoimi ruchami i mógłby nimi jedynie konia kaleczyć, łaskotać lub drażnić. Ostrogi potrzebne są jedynie wtedy, gdy chcemy wzmocnić skutek kacisku łydek. Nadużywanie ostróg powoduje stopniowe przytępienie konia na ten bodziec. Im rzadziej używa się ostróg, tym lepiej. Koń niekiedy broni się przed ostrogą, kopiąc tylnymi nogami albo bijąc i kręcąc ogonem. Jest to znak, że ukłucie ostrogą było pozbawione odpowiedniego nacisku, zdecydowania i trwało za długo, a jeździec nie umie jeszcze posługiwać się tą pomocą. Koń nigdy nie będzie się bronił przed jednym stanowczym ukłuciem ostrogi uzupełniającym żądanie jeźdźca. Ostrogą kłuje się konia krótko, zawsze tuż za popręgiem, zginając kolana tak, by łydka mocno zadziałała na bok konia. Palce stóp zwrócone są lekko na zewnątrz i w dół. Ukłucia ostrogą są zawsze nieskuteczne, jeśli nie towarzyszy im jednocześnie działanie krzyżem i łydkami. Szczególnie ostrożnie należy się posługiwać ostrogami w przypadku koni łechtliwych i klaczy w rui.

***
*** ***
3) Wyposażenie konia
Jeździec może siedzieć właściwie i odpowiednio oddziaływać na konia tylko w siodle prawidłowo leżącym na grzbiecie konia. Najgłębsze miejsce siedziska powinno znajdować się pośrodku siodła. Jeżeli będzie ono wysunięte ku tyłowi lub też ku przodowi, wówczas jeździec nie uzyska dobrego dosiadu. Wadliwe umieszczenie najgłębszego punkt siedziska może wynikać ze złego dopasowania komory (zbyt szeroka lub zbyt wąską) i poduszek siodła (za wysokie z tyłu lub za mało wymoszczone) do grzbietu konia. Siodło musi być dopasowane do grzbietu końskiego jak ubranie do człowieka. Szczególną uwagę zwrócić trzeba na czaprak, który nie może się przesuwać ani marszczyć i musi być ciągle utrzymywany w czystości. Zapobiegnie to odparzeniom i stanom zapalnym grzbietu. To samo dotyczy popręgu, który musi leżeć o dłoń od łokcia. Ogłowie nie może być za ciasne, musi być tak dopasowane, by w żadnym miejscu nie ocierało i nie uwierało konia. Kiełzno nie powinno kaleczyć ani podciągać ku górze kątów pyska. Podgardle musi być tak luźne, żeby między nim a krtanią mieściła się płasko położona dłoń. Złe okiełznanie sprawia ból i powoduje opór konia. Im grubsze jest wędzidło, tym łagodniej działa. Z tego też powodu im bardziej wrażliwy pysk ma koń, tym grubsze powinno się stosować wędzidło. Młode konie zajeżdża się więc na grubym wędzidle. Nachrapnik sprzyja dobremu ułożeniu wędzidła w pysku i nie pozwala koniowi na otwieranie go i uciekanie od działania wodzy. Spośród różnych nachrapników używane są najczęściej nachrapniki: hanowerski, angielski i kombinowany. Munsztuk musi być dopasowany do szerokości pyska. Konie o małych, zgrabnych głowach (folbluty i araby) muszą mieć wąski munsztuk. Im większa jest głowa konia, tym szerszy jest jego pysk i tym szerszy musi być munsztuk. Munsztuk jest dźwignią działającą tym ostrzej, im większa jest różnica długości między górnymi, a dolnymi ramionami czanek. Przy wiszących wodzach dolne ramię czanki powinno przebiegać równo z linią warg konia; między łańcuszkiem munsztuka, a żuchwą konia zmieścić się muszą swobodnie dwa palce. Z chwilą nabrania wodzy munsztukowej dolne ramiona czanek i linia warg tworzą kąt około 30º. Jeżeli kąt ten jest większy, mówimy że "munsztuk przepada" (nie działa), jeżeli zaś dolne ramiona czanek pozostaną w położeniu równoległym do linii warg - "munsztuk jest zbyt stromy" (działa zbyt silnie).

***
*** ***

4) Środki pomocnicze:
a) Głos - działa on na konia zarówno dopingująco, jak i uspokajająco. Głosem powinniśmy się posługiwać ostrożnie, podobnie jak batem i ostrogami. Głos niski i łagodny działa na konia uspokajająco, podczas gdy ostry i wysoki głos go irytuje. W stajni nie wolno prowadzić głośnych rozmów.

***
b) Lonża - jest środkiem pomocniczym do pracy w ręku. Jest to linka długości około 7m, którą trzymamy w prawej ręce, lonżując konia w prawo lub w lewej, lonżując w lewo. Lonżę wpina się do wewnętrznego kółka przy kawecanie. Kawecan jest niezbędny do pracy w ręku, zwłaszcza z młodym koniem, ponieważ eliminuje nieprzewidywalne mocne działanie na pysk konia. Kto nie ma kawecanu, przypina lonżę do paska łączącego kółka wędzidła (tzw. mostek) lub do wewnętrznego kółka wędzidłowego. Drugi koniec lonży (oraz jej ostatnie 2-3m w zależności od wielkości koła) spoczywa w ręce lonżującego. Należy przy tym zwracać uwagę, by zwinięty koniec lonży nie zwisał tak nisko, że lonżujący mógłby się w niego zaplątać. Ponadto lonżę trzymać w ten sposób, by w każdej chwili można ją było wydłużyć lub skrócić. Ręka lonżującego powinna znajdować się na wysokości pyska konia i dbać o stałe naprężenie lonży. Lonżowanie jest pierwszym rodzajem pracy z młodym koniem. Stosuje się je u koni, które bronią się przed podciąganiem popręgu, w czasie naskakiwania, przy korygowaniu koni trudnych, a przede wszystkim u koni o słabym grzbiecie. Lonżowanie stosuje się też wtedy, gdy jeździec nie umie jeszcze podążać za ruchem konia. Lonżuje się wszystkie konie, które pod jeźdźcem utraciły ruch* i energię ruchu (Schwung)** oraz konie, które po przebytej chorobie powinny być oszczędzane. W czasie lonżowania ruch konia musi być spokojny, ale energiczny. Lonżowanie jest niewłaściwe, jeśli ma na celu zmuszenie konia do przybrania określonej postawy. W czasie pracy na lonży zasadnicze znaczenie ma sposób przypięcia wypinaczy oraz wprawne i harmonijne współdziałanie lonży, bata i głosu.
* - ruch to mniej lub bardziej zagarniający przestrzeń lub wyniosły wykrok.
** - Schwung to harmonijne kołysanie się całego konia w ruchu naprzód.

***
c) Koziołki (cavaletti) - są to drewniane drągi ułożone na śladzie kopyt na wysokości 20cm i w odstępach około 1,40m. Ćwiczenia przechodzenia tych drągów pod jeźdźcem w stępie lub kłusie mają na celu:
1) zmuszenie konia do zwiększonej uwagi oraz do wyższego unoszenia kończyn,
2) sprawdzenia własnego rozluźnienia oraz umiejętności podążania za ruchem konia.
Jeździec musi mocniej niż w normalnym dosiadzie zamknąć kolana i pochylić się w przód, włączając się w ruch do przodu (dosiad do przodu, odciążający). Ćwiczenie to przeprowadzać można również na lonży, bez jeźdźca. Jeżeli od konia wymaga się więcej, aniżeli on potrafi (dotyczy to zwłaszcza koni bardzo porywczych oraz o słabym grzbiecie), albo jeżeli drągi po lekkim nawet potrąceniu przez przechodzącego konia zmieniają położenie tak, że przy jeździe w zespole następny koń musi przechodzić przez drągi przesunięte, wówczas ćwiczenie to przyniesie więcej szkody niż pożytku. Pracę na koziołkach stosuje się też dla koni o bardzo krótkim i związanym grzbiecie w celu ich rozluźnienia oraz koni zmanierowanych, nieregularnych i usztywniających się w grzbiecie.

***
*** ***
5) Inne:
a) Bandaże -chronią ścięgna konia częściowo przed naciąganiem oraz chronią nogę konia przed skaleczeniem (np.: uderzeniem nogi o nogę, co się czasem zdarza przy szybkich zwrotach, potknięciu, czy w czasie skoków) co może spowodować powstanie nakostniaków i w konsekwencji kulawiznę. Zakładanie bandaży wymaga wprawy. Trzeba uważać, by przy zawijaniu bandaże się nie marszczyły. Niewłaściwe bandażowanie powoduje otarcia, odgniecenie skóry kończyn itp. Końce bandaża zawiązuje się po zewnętrznej stronie nogi. Węzeł nie może uciskać, gdyż spowoduje to kontuzję, nie może znajdować się też z tyłu nogi na ścięgnie i musi być na tyle mocny, by się w czasie jazdy nie rozwiązał. Dlatego założony bandaż często owija się taśmą klejącą. Do skoków lub jazdy terenowej przydatne są bandaże ze sprzączkami, które dobrze chronią przed zewnętrznym urazem i nie zsuwają się.

***
b) Kalosze gumowe - chronią piętkę i koronkę przed skaleczeniem, które na długo wyłącza konia z treningu.

***
c) Podkowy - o tym, czy konia należy podkuć, decyduje podłoże, na którym koń jest trenowany, oraz jakość jego kopyt. W przypadkach wątpliwych zawsze lepiej konia podkuć. Zdrowemu koniowi można wkręcić hacele tylko na czas ograniczony i w ściśle określonym celu, po czym natychmiast należy je wykręcić.
2007-12-16
konisie:


 















 
                       
 













      
2007-12-15
Maść siwa
Konie siwe, są to konie o białych lub mieszanych (białych i brwnych) włosach sierści. Rodzą się zawsze ciemno umaszczone, tzn. kare, gniade lub kasztanowate, a zwiekiem stają się coraz jaśniejsze, aż w końcu siwieją i stają sie zupełnie białe








Maść kara
Konie o czarnej sierści nazywa się karymi, nawet jeśli tylko w lecie czerń ma głęboki odcień, a zimą brązowieje. Również grzywa i ogon są jednolicie czarne. Dopuszczalne są natomiast różne białe odmiany na głowie i kończynach.
Maścią karą charakteryzują się konie fryzyjskie. Osobniki innej maści niż kara, są wykluczane z hodowli.























Maść gniada
Konie tej maści mająbrązowe włosy sierści, zaś grzywy i ogona - zawsze czarne. Rozróżniamy różne odcienie tej maści:
JASNOGNIADA - Odmastka maści gniadej o barwie sierści żółtawej lub orzechowej. Grzywa i ogon ciemne.
ZŁOTOGNIADA - Przewaga włosów czerwonawych nadaje charakterystyczny odcień. Grzywa i ogon ciemne.
CIEMNOGNIADA - Sierść ciemnobrązowa. Pysk i kończyny, oraz grzywa i ogon czarne.
SKAROGNIADA - Sierść czarno-brązowa. Grzywa, ogon i kończyny czarne.





















Maść kasztanowata
Konia o sierści rudobrązowej z grzywą i ogonem tego samego koloru, lub nieco jaśniejszymi nazywa się kasztanem. Także w maści kasztanowatej można rozróżnić odcienie:
BRUDNOKASZTANOWATA - Odmastka maści kasztanowatej. Czasami wystepują czarne włosy.
CIEMNOKASZTANOWATA - Sierść grzywa i ogon tej samej barwy
JASNOKASZTANOWATA - sierść rudożółtawa, grzywa i ogon jaśniejsze, niekiedy prawie białe.






















Maść palomino (izabelowata)
Konie maści palomino mają sierść barwy żółto-złotej, a grzywę i ogon jasne, często białe. Dopuszczalne są różne odmiany na głowie i kończynach.

















Maść srokata
Jest to maść, której możnaby właściwie poświęcić całą stronę, więc zwróćcie na to uwagę i klikajcie w odnośniki... (już niedługo)
Na całym ciele konia występują duże i nieregularne płaty białej sierści na różowej skórze, przedzielone płatami innej maści na czarnej skórze. Grzywy i ogony są zwykle białe lub ciemnomastne. Ze względu na barwę płatów innej maści rozróżniamy konie gniadosrokate, karosrokate, kasztanowatosrokate, siwosrokate itp.



















Maść tarantowata
Najczęściej cechuje się plamkami o średnicy od kilku do kilkunastu centymetrów - ciemnymi występującymi na białej sierści. (np. gniadotarantowate, karotarantowate itp.) lub odwrotnie białymi na ciemnej sierści (np. tarantowatokare, tarantowatokasztanowate itp.). Bywają jednak konie tarantowate bez plamek lub z oklicami zmieszanych włosów ciemnych i białych czy też jedną białą dużą plamą. Skóra na ogół jest ciemna pod ciemną sierścią i różowa pod białą, nakrapiana na pysku i w okolicach oczu.


















Maść cremello
Charakteryzuje się niemal całkowitym brakiem pigmentacji. Skóra jest różowa, oczy z niebieską tęczówką, żółte kopyta, oraz prawie biała sierść.
















Maść myszata
Zabarwienie sierści popielate z czarną pręgą wzdłuż grzbietu oraz często poprzecznymi pręgami na kończynach, grzywa i ogon czarne. Odcieniem tego umaszczenia jest maść jasnomyszata ( o sierści jasnopopielatej) i ciemnomyszata (sierść ciemnoszara).Maść charakterystyczna dla ras prymitywnych, przede wszystkim konika polskiego (i tu ciekawostka: koniki polskie rodzą się także kasztanowate i kare, lecz takie są wykluczane z hodowli).
















Maść srebrna jabłkowita
Sierść w tej maści może mieć różne odcienie: jasna przypomina jasnokasztanowatą, ciemna jest koloru czekoladowego. Grzywa i ogon barwy prawie białej lub mieszanej, biało-brązowej. Maść ta jest charakterystyczna dla koni noryckich (chociaż mogą one mieć także inne maści).












Maść bułana
Sierść żółtopłowa lub koloru mlecznej kawy, grzywa i ogon czarne. Kończyny z przewagą włosów czarnych, często występuje charakterystyczna dla ras prymitywnych pręga grzbietowa w kolorze ciemnobrązowym i poprzeczne prążkowanie na przedramionach i podudziach. Wyróżniamy odcienie tej maści:
Jasnobułana - odznacza się sierścią jasnożółtawą, niekiedy z połyskiem








Wilczata - charakteryzuje się domieszką włosów czarnych na grzbiecie, lędźwiach, zadzie i po bokach.
Czerwonobułana - włosie mieszane na ogół jasne, pozbawione czarnego koloru, zawsze obecne jest pręgowanie.












 
2007-12-15
2007-12-15








stęp








kłus








galop








cwał
                                                            
 
2007-12-15
2007-12-15
2007-12-15

Księga gości
 
Archiwum
Rok 2014
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2013
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2012
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2011
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2010
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2009
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2008
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2007
Grudzień
Listopad
Statystyki
Liczba osób które odwiedziły mojego bloga:
 
531
Liczba osób które skomentowały mojego bloga:
 
8
Liczba osób które wpisały sie do Ksiegi Gosci:
 
1
<< Kwiecień 2014
PonWtŚrCzwPiąSobNie
123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930
Wyszukiwanie
Wyszukaj w tym blogu:
Fraza:
Od kalendarz do kalendarz
 
O mnie
wolnosckonie
łódż
Słówko o mnie
...hmmm co tu pisac jestem skromna,mila (zalezy dla kogo)czasem wredna,uwielbiam jazdzic konno i rusowac zapraszam na mojego 2 bloga www.koniara011.bl
Zobacz mój profil
Zobacz serwisy INTERIA.PL